Complimentjes

Ik loop in Albert Heijn als ik door twee jongetjes van een jaar of tien of elf gevolgd word. Na een beetje drentelen durven ze mij toch aan te spreken.
“Mevrouw, speelt u echt Pokémon?”
Ik speel inderdaad Pokémon, en als ik in de supermarkt ben zet ik hem aan omdat ik dan wat kilometers maak om eieren uit te broeden.

Na een beetje kletsen over Snorlax die ik nog steeds niet heb en zij wel vraagt een van de jongetjes of ik kinderen heb.  Nou nee, ik ben zelf nog een kind zeg ik. Daarna vraagt hij mij hoe oud ik ben en ik schiet in de lach. Ik ga die ventjes toch niet wijsmaken dat ik ver in de veertig ben terwijl ik zo cool aan het Pokémonnen ben?

Hij schatte me 29, omdat ik geen kinderen heb. Dat zie je wel zei hij. Dat maakt een groot verschil.

Ik heb op vleugels mijn boodschapjes gedaan. Mijn hele dag is goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *