Pokémon

Ik speel nog trouw Pokémon. Tenminste ik vang tenminste iedere dag één diertje, en als ik in de buurt van een Pokestop ben zet ik het spel ook even aan om wat ballen te halen. Vind het nog steeds leuk en iedere meter die ik extra loop is meegenomen.

Maarrrr, die game is inmiddels zo zwaar dat mijn telefoon niets meer wil opslaan. Ik heb echt al zoveel handige appjes moeten verwijderd om te kunnen updaten. En iedere keer verhuis ik het trouw weer naar mijn SD kaartje maar iedere dag komt weer de melding dat mijn opslag vol is.

Zo jammer. Ik wacht nog even het Paas event af en dan gooi ik hem van mijn telefoon af denk ik. Level 26 is mooi genoeg als het betekent dat ik mijn telefoon zo moet strippen dat het eigenlijk alleen nog een soort Gameboy is geworden. 😀

Complimentjes

Ik loop in Albert Heijn als ik door twee jongetjes van een jaar of tien of elf gevolgd word. Na een beetje drentelen durven ze mij toch aan te spreken.
“Mevrouw, speelt u echt Pokémon?”
Ik speel inderdaad Pokémon, en als ik in de supermarkt ben zet ik hem aan omdat ik dan wat kilometers maak om eieren uit te broeden.

Na een beetje kletsen over Snorlax die ik nog steeds niet heb en zij wel vraagt een van de jongetjes of ik kinderen heb.  Nou nee, ik ben zelf nog een kind zeg ik. Daarna vraagt hij mij hoe oud ik ben en ik schiet in de lach. Ik ga die ventjes toch niet wijsmaken dat ik ver in de veertig ben terwijl ik zo cool aan het Pokémonnen ben?

Hij schatte me 29, omdat ik geen kinderen heb. Dat zie je wel zei hij. Dat maakt een groot verschil.

Ik heb op vleugels mijn boodschapjes gedaan. Mijn hele dag is goed.